میراث:
پدران ِما
از خشم ما بهره ای نبردند
ما نیز از رخوت شان!
فرزندان ِما
از صبر ِما بهره ای نبـَرند
ما نیز از شدّت شان!
تبریز/ مهرماه1378
:Vahşi At
اسب وحشی:
Bizi güllerin iklimi tüketti
Toprağı yaran filize vurulduk
O vahşi beyaz at alıp başını gitti
Bir yaz yağmuru gibi unutulduk
ما را اقلیم گل ها از بین برد
عاشق جوانه ای شدیم که خاک را می شکافد
آن اسب وحشی سر گرفت و رفت
به سان بارانی تابستانی از یادها رفتیم
Sığyanlarımız oldu arasıra
El yordamıyla dalarken hayata
Bir parça telaş bir parça ümittik
Hiç yetişemedik o vahşi ata
کمابیش به چیزها و به کسانی پناهنده شدیم
در حالی که با مهارت در زندگی غوطه ور می شدیم
یک پارچه تلاش، یک پارچه امید بودیم
اما به آن اسب وحشی هیچ نتوانستیم رسید
....
نام ِتو را....:
شاید بدانی که چرا
دست ِتو را به عالـَمی سر ندهم!
شاید بدانی که چرا
چشم ِتو را به یک جهان زر ندهم!
امّا نمی دانی چرا
نام ِتو را به نام ِدیگر ندهم!
برای کسی که نامش در قحط نور، همواره خورشیدم بود.
تبریز/ فروردین ماه 78