تقدیم به یاور همیشه مومنم؛

سال ها پیش که به دنیا این گونه می نگریستم، دوروبرم چقدر تاریک بود. به یاد آن سال ها، هر چند تاریک:




Ben insan değil miyim

Ben kulun değil miyim

Tanrım dünyaya beni sen attın

Çile çektirdin derman arattın


مگر من انسان نیستم؟

مگر من بنده ات نیستم؟

خدای من؛ تو مرا به دنیا انداختی

درد کشاندی؛ به جست و جوی درمان واداشتی


Madem unutacaktın

Beni neden yarattın


وقتی که از یادم خواهی برد

چرا مرا آفریدی


Bende mutlu olmak istemez miydim

Şu yalancı dünyada

Yüce adalet böyle olur mu

Tanrı kulunu hiç unutur mu


آیا من نیز خوشبخت بودن نمی خواستم

در این دنیای دروغین؟

آیا عدالت بزرگ چنین می شود؟

آیا آفریدگار بنده اش را هیچ فراموش می کند؟


Bende gülmek isterim

Bende sevmek isterim


من هم خندیدن می خواهم

من هم عشـــق می خواهم


Önce ne verdin sonra ne aldın

Onun peşinden neden ağlattın

Beni sen kullarına oyuncakmu yarattın


اول چه دادی؛ بعد چه گرفتی

از پس او برای چه مرا گریاندی؟

آیا تو مرا برای بندگانت بازیچه ای آفریدی؟




Bende mutlu olmak istemez miydim

Şu yalancı dünyada

Yüce adalet böyle olur mu

.Tanrı kulunu hiç unuturmu



آیا من نیز خوشبخت بودن نمی خواستم

در این دنیای دروغین؟

آیا عدالت بزرگ چنین می شود؟

آیا آفریدگار بنده اش را هیچ فراموش می کند؟



(ولی باور بکن از وقتی چنین ننگریسته ام و نگاهم به نور او که عدالت مطلق است روشن شده است، همه چیز به روشنی و خوبی گراییده است؛ هوای صبح بیداری شهادت را صدایم باش)



+ نوشته شده در پنج‌شنبه 20 تیر 1392ساعت 05:42 توسط امیر نظرات (3)












 فال حافظ - فروشگاه اینترنتی - قالب وبلاگ