Bir səbəb yox demə rüsvaye cəhan olmağıma
Gunçə ağzın kimi xəlq içrə nəhan olmağıma

نگو که سببی نیست برای رسوای جهان شدنم

همچون دهان غنچه ات در میان خلق پنهان شدنم

Məni səd heyf qocatti bu gözəllər sitəmi
Yoxdur ümmid daxi birdə cəvan olmağıma

صد افسوس که این ستم زیبارویان مرا پیر کرد

امیدی دگرباره نیست به دوباره جوان شدنم

Qamətin cilvəsi çeşmimdə gəzir vəchi odur
Çeşmətək hər yana ey sərv rəvan olmağıma

جلوه ی قامتت در دیده ام می گردد و از این روی

همچون چشمه روانم ای سرو به هر سوی

Mumiyanın həvəsi gunçə dəhanin fikri
Səbəb oldu belə binam o nişan olmağıma

هوس جسمت و فکر دهان غنچه ات

این چنین سبب شد به بی نام نشان شدنم

İntizarım ki verəm canımı görcək üzünü
Nola ey gül bir əlac et nigəran olmağıma

انتظارم این است که به محض دیدن رویت جان فدا کنم

چه می شود ای گل؛ علاجی کن بر این نگرانی ام

Ey Müniri(1) yanıram eşq oduna Azərə(2) de
Azər olsa yanacaq şöləfişan olmağıma

ای "منیری" در آتش عشق می سوزم به "آذر" بگو

اگر آتش هم باشد در شعله فشانی ام خواهد سوخت

Vahidəm dərd o gəme gurbətə tabım yoxdur
Var ümidim yenə ölkəmdə əyan olmağıma

"واحدم" تاب و توان درد و غم غربت را ندارم

امید به دوباره پدیدار شدن در سرزمینم دارم.

Əli.Vahid
(1): شاعر آقا داداش منیری
(2): شاعر مشدی آذر حاجی محمدزاده

+ نوشته شده در چهارشنبه 12 تیر 1392ساعت 10:36 توسط امیر نظرات (0)












 فال حافظ - فروشگاه اینترنتی - قالب وبلاگ